VITABERNA

 

 


Pastoraal atelier

Levoland 

Relimarkt

Bronnenmagazijn

 
BESTUREN MET OOG EN OOR VOOR MENSEN
Afscheid Arthur Baeten als vice-voorzitter van kerkbestuur
“Te laat”, reageerde Arthur Baeten als kersverse voorzitter van de hockeyclub, toen emeritus-
pastoor Hein Tops hem destijds vroeg of hij erover wilde nadenken om het ‘zakelijk leiderschap 
van de parochie’ op zich te nemen. Maar zijn vrouw Coleta haalde hem uiteindelijk over de 
streep: “Hein heeft vertrouwen in je, misschien moet je dat toch maar doen.” In juni 1996 
volgde de officiële benoeming en installatie als vice-voorzitter van het kerkbestuur. In die 
functie zette hij zich bijna drie termijnen (11˝ jaar) onvermoeibaar en met grote passie in voor 
heden en toekomst van onze Caeciliaparochie.
Condities scheppen
“Onze samenleving is de afgelopen vijftig jaar ingrijpend gewijzigd”, zegt Arthur. “Katholiek-
zijn is al lang niet meer identiek met ‘iedere zondag naar de kerk’, maar uit zich veel meer in de 
bereidheid om iets te willen en kunnen betekenen voor je naaste. Dat is eigenlijk ook steeds een 
belangrijk richtpunt geweest (en nog) in het kerkbestuur: hoe kunnen wij zo goed mogelijke 
condities scheppen om het geloof door te geven aan elkaar en aan onze kinderen? Een eerste en 
belangrijke voorwaarde daarvoor is een kerkgebouw dat in goede staat verkeert. Persoonlijk heb 
ik daar dan ook altijd veel aandacht aan besteed, omdat ik vond en vind dat een centraal trefpunt 
voor de geloofsbeleving en –communicatie van cruciaal belang is en coűte que coűte behouden 
moet blijven.  Samen met de Caeciliastichting hebben wij daarin als kerkbestuur veel 
geďnvesteerd en gelobbyd, met als resultaat een kerkgebouw dat we met gepaste trots en als 
rijksmonument kunnen doorgeven aan de volgende generatie.”
Toekomst
De volgende generatie… natuurlijk, daar doen we het allemaal voor. Maar wie zijn dat dan, de 
volgende generatie? Arthur, aarzelend: “Dat is inderdaad een moeilijk punt, dat ons al jarenlang 
grote zorgen baart. We zijn daarom ook uitermate blij met het initiatief van enkele enthousiaste 
jongeren om op gezette tijden bij elkaar te komen en ‘het leven te vieren’. Voor de toekomst van 
onze parochie is het immers van vitaal belang dat de gemeenschap zich verjongt en nieuwe 
wegen ontdekt om samen het geloven vorm te geven en te beleven.” 
Dat de toekomst van onze parochie staat of valt met de inzet van veel vrijwilligers, staat voor 
Arthur als een paal boven water. “Nog meer dan nu het geval is, hoop ik dat vrijwilligers allerlei 
taken op zich willen blijven nemen, zowel in praktisch als pastoraal opzicht. Ook wat dat betreft 
is verjonging absoluut noodzakelijk, anders redden we het gewoon niet.”
Een degelijk gebouw, vrijwilligers die de parochie dragen… maar de samenleving staat niet stil 
en zal ook de komende decennia nog veel veranderingen doormaken. Hoe zouden we daar als 
parochie op kunnen inspelen? Welke kansen en mogelijkheden zijn er, waar liggen de 
beperkingen? “Een kerkgebouw zoals wij dat hebben, leent zich – behalve uiteraard voor 
liturgische vieringen – uitermate goed voor andere zinvolle en passende activiteiten en zou heel 
goed multifunctioneel inzetbaar kunnen zijn. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan allerlei culturele 
bijeenkomsten, muzikale uitvoeringen en levensbeschouwelijke activiteiten. De huidige 
mozaďekbijeenkomsten vervullen daarin voor mij een voorbeeldfunctie. En al is dat maar 
bijkomstig: ook in financieel opzicht kan een multifunctioneel gebruik van het kerkgebouw 
voor onze parochie zeer aantrekkelijk zijn.”
Zakelijk, maar wel anders
Het besturen van een parochie is voornamelijk een zakelijke aangelegenheid, vindt Arthur. Maar 
toch ligt dat wat anders dan het management van een bedrijf of organisatie. “Uiteraard zijn wij 
in het kerkbestuur vooral bezig met de meer materiële en zakelijke aspecten van het 
parochiegebeuren. De onderlinge sfeer is uitstekend, we hebben onze portefeuilles goed 
verdeeld en ieder neemt wat dat betreft zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. Maar er is meer 
tussen hemel en aarde. Daarom beginnen wij onze vergaderingen bijvoorbeeld altijd beurtelings 
met een bezinnend moment en nemen we beslissingen steeds in goed overleg met het pastoraal 
team en de pastoraatgroep. Met de leden daarvan hebben we bovendien jaarlijks een 
bezinningsdag, waarin we met elkaar nadenken over en stilstaan bij inhoudelijke thema’s.”
EVEN VOORSTELLEN… 
Nico Kwantes, 58 jaar, geboren en getogen in Tilburg. Al bijna 33 jaar 
getrouwd met Marieke. Trotse vader van Antje, Huub en Pieter. Sinds 
1978 woonachtig en actief in Berkel-Enschot. Nico is de nieuwe vice-
voorzitter van ons kerkbestuur.
“Ik voel me betrokken in Berkel-Enschot. Het is een dorp met een sterk 
verenigingsleven, waar je elkaar nog kent. Waar je voelbaar en merkbaar 
samen een gemeenschap vormt. Dat is ook wat mij drijft: samenwerken en 
samenleven om zo met elkaar gemeenschap te zijn. Waarin gewerkt en 
geleefd wordt, waarin vreugde en verdriet wordt gedeeld en waar je samen 
dingen voor elkaar krijgt. Dat gaat op voor allerlei terreinen: in onderwijs, 
sport, cultuur, maar zeker ook voor onze parochie, voor onze 
geloofsgemeenschap.
Daar een bijdrage aan leveren, geeft mij energie. Samenwerken aan een 
vitale geloofsgemeenschap zie ik als een belangrijk onderdeel van mijn rol 
als vice-voorzitter van het kerkbestuur. In die zin treed ik graag in de 
voetsporen van Arthur Baeten, die dat op voortreffelijke wijze gedurende 
ruim 11 jaar heeft gedaan. 
Ik heb er veel zin in om samen met de collega’s in het kerkbestuur, het 
pastorale team en de vele vrijwilligers in onze parochie aan de slag te 
gaan. En zo te blijven werken aan een gezonde en vitale 
geloofsgemeenschap in Berkel-Enschot.”
Hoogte- en dieptepunten
Zoals altijd en overal, zijn er in zo´n lange bestuursperiode natuurlijk hoogte- en dieptepunten. 
Waar kijkt hij met een goed gevoel op terug, waar zaten de pijnpunten? Arthur noemt als 
mooiste herinneringen de succesvolle restauratiewerkzaamheden (“Fantastisch, die 
actiebereidheid en sponsoring!” ), het honderdjarig bestaan van de parochie (“Geweldig, die 
saamhorigheid!”), de jubilea van Hein Tops en zuster Augusta, én uiteraard de komst van onze 
nieuwe pastoor Pieter Scheepers. Echte dieptepunten waren er in de beleving van Arthur niet, 
“maar het spreekt voor zich dat we na het eerder dan verwachtte afscheid van de pastores Hein 
Tops en Jan Joosten alle zeilen hebben moeten bijzetten om de parochie met vereende 
(vrijwillige) krachten draaiend te houden.” 
Identificatiefiguren
Een sterk veranderende samenleving en kerkbeleving stelt zijn eigen eisen aan het besturen van 
een parochie, vindt Arthur. In bestuurlijk opzicht betekent dat “vooral goed kijken en luisteren 
aan de basis, voeling houden met wat er in de dagelijkse praktijk speelt en waar behoefte aan is. 
Pas dan kun je verantwoord en breed gedragen beleid maken. Daarnaast zullen we in de 
toekomst behoefte blijven houden aan identificatiefiguren: mensen die, naar het voorbeeld van 
Jezus van Nazareth, inspiratie en kracht uitstralen en anderen kunnen motiveren.” ‘Volg Mij en 
doe goed aan je naaste’ zijn en blijven voor hem dan ook de belangrijkste deviezen voor de 
toekomst.
Jan Simons

Terug naar overzicht