VITABERNA

 

 


Pastoraal atelier

Levoland 

Relimarkt

Bronnenmagazijn



“ONZE SCHOENEN ZIJN ONS HUIS”

Pelgrimstocht naar Rome

Op 10 april vertrokken ze na de zondagsviering in de Trappistenabdij: Elly en Joost Piggen , te voet op pad naar Rome, uitgezwaaid door vele familieleden en vrienden. Een voettocht van dik drie maanden via Duitsland, zo’n 2200 kilometer lang, ieder met 15 kilo bagage in de rugzak.

Het is niet de eerste meerdaagse voettocht die Elly en Joost Piggen samen ondernemen. Eerder (in 1998) liepen ze samen naar Santiago de Compostela. En in 2002 stapten ze van Assisi naar Rome. Maar zulke wandeltochten kosten tijd; en als je nog werkt, kun je niet zomaar zo lang vrij krijgen. Dat veranderde, nu na Joost ook Elly is gestopt met haar werk.  

Wat dreef je om weer zo’n lange voettocht te gaan maken?
Hun tocht naar Santiago de Compostela in het voorjaar van 1998 heeft hen om verschillende redenen enorm geďnspireerd. Allereerst is het de lange duur van het (te voet) onderweg-zijn, waardoor je de alledaagse beslommeringen voor langere tijd achter je kunt laten. Vervolgens het gevoel van onbegrensde vrijheid in tijd en ruimte: ’s morgens niet te weten waar je ’s avonds zult slapen. “De gastvrijheid van allerlei mensen is hartverwarmend: tijdens onze tocht naar Santiago kregen we van velen een maaltijd, drinken of een slaapplaats aangeboden. Ook het contact met medepelgrims van allerlei nationaliteiten is boeiend. En het is vooral het gevoel als een slak onderweg te zijn, met alles wat je nodig hebt op je rug. De eenvoud van het bestaan is  dan wel heel dichtbij en dat voelt goed. En  iedere morgen opnieuw weer als vanzelfsprekend in je schoenen stappen voelt op een gegeven moment heel vertrouwd. Ja, onze schoenen zijn ons huis: zij zetten ons stap voor stap op de weg die voor ons ligt.”

Waarom opnieuw Rome?
“Van oudsher kent de kerk drie grote pelgrimsplaatsen: Jeruzalem, Rome en Santiago de Compostela. Welnu, naar Santiago liepen we dertien jaar geleden. En in Rome waren we negen jaar geleden toen we een gedeelte van de Franciscaanse voetreis gemaakt hebben. Tijdens die tocht zijn we veel te weten gekomen over de persoon van Franciscus. Evenals Christus preekte hij solidariteit met de minsten van de samenleving. En het inspirerende van Franciscus is geweest, dat hij de daad bij het woord voegde. Op zekere dag zei hij zijn rijke wereldje vaarwel en ging uiterst sober leven. En al snel voegde zich enkele jonge mannen bij hem. Hun levensstijl  sprak velen tot de verbeelding en Franciscus’ beweging groeide als kool. Ondanks de snelle groei probeerde hij – om te voorkomen dat allerlei regels en wetten dominant zouden worden – met een minimum aan regels zijn beweging bij elkaar te houden. Na zijn dood ontstond er binnen de kortste keren een grote orde met ontelbare kloosters.

Vooral in midden-Italië (Toscane en Umbrië) vinden we ook nu nog veel kloosters en kluizenarijen welke Franciscus persoonlijk heeft gesticht. De Franciscaanse voetreis (die van Florence naar Rome loopt) voert langs een aantal van deze heiligdommen. Dit zijn plekken die een bijzondere betekenis hebben gehad in het leven van Franciscus, zoals de plek waar hij zijn Zonnelied heeft geschreven, de plek waar hij de regels van de orde op papier heeft gezet en de plek waar de kerk staat met het kruis waar Christus tot hem sprak. De Franciscaanse voetreis maakt deel uit van onze lange voettocht door Europa: België, Duitsland, Oostenrijk en tenslotte Italië, waar we veel culturele hoogtepunten en zeker ook heel veel mooie natuur hopen te zien.

Tenslotte zullen we in Rome arriveren: de stad van het antieke Rome, de Eeuwige Stad, het centrum en de zetel van de rooms-katholieke kerk. De kerk waarmee wij ons verbonden voelen, wat niet wil zeggen dat ook wij vraagtekens en de nodige twijfels hebben bij sommige uitspraken en beslissingen van deze kerk.”  

Eén met de natuur
Momenteel zit hun reis er voor zo’n eenderde op en wandelden ze dagelijks over Duitse paden en wegen. Ze maken letterlijk deel uit van de natuur. “Nu, in het voorjaar, voelen we dagelijks hoe de gehele natuur weer tot leven komt: het groen worden van bomen en struiken, de wilde bloemen die de pelgrimsweg kleuren, zoals de weilanden die geel of wit zien van de wilde narcissen. De bermen die geel zijn van de sleutelbloemen. En niet te vergeten de fauna: het roepen van de bosuil, het blaffen van reeën aan je tentje, de koekoeken en vele andere vogels die ons vergezellen.”

Half mei mailden ze vanuit het zuiden van Duitsland: “Na vier weken onderweg zijn, zit het derde gedeelte van onze tocht er op. Natuurlijk zijn we Berkel-Enschot niet vergeten, maar we merken wel dat de ‘gewone’ dagelijkse beslommeringen al heel ver naar de achtergrond gedrongen zijn. Het gevoel dat je dat hebt losgelaten, draagt er mede toe bij dat er ‘ruimte’ in je hoofd kan ontstaan en dat je in alle volheid kunt genieten van wat iedere dag je brengt. En dat vormt voor ons weer een belangrijke inspiratie- en motivatiebron om iedere dag weer op pad te gaan.”

* * *

 Begin juli hopen Elly en Joost in Rome aan te komen. “Natuurlijk is het bereiken van het einddoel belangrijk. Maar in wezen gaat het daar niet om: de reis zelf vormt eigenlijk het doel.” Eenmaal aangekomen in de Eeuwige Stad, zullen ze daar enkele dagen blijven om te acclimatiseren, een beetje uit te rusten en de stad te verkennen. Daarna gaat de tocht weer huiswaarts: in de auto van hun schoonzus.

 
Terug naar overzicht