VITABERNA

 

 


Pastoraal atelier

Levoland 

Relimarkt

Bronnenmagazijn

 

OUDER WORDEN


Er is helemaal niets aan de hand met mij.
Ik ben zo gezond als maar zijn kan.
Al heb ik bei’ mijn knieën artritis
en lijkt mijn adem op een lichte bronchitis,
veel te snel is mijn pols en te dun is mijn bloed,
maar zoals ik nu ben, ben ik nog vreselijk goed.

Door mijn steunzolen voel ik mijn voeten nu weer,
zonder hen kon ik zelfs niet de gang op en neer.
Des nachts is mijn slaap al te snel weer vervolgen.
Mijn geheugen is zwak, en ook zwak zijn mijn ogen.

Mijn bloeddruk is hoog, in mijn hoofd is gewroet,
maar zoals ik nu ben, ben ik nog vreselijk goed.
“Ouderdom is een zegen”, hoor ik haast strijk en zet.
Maar ik vraag het me af, als ik kruip in mijn bed,
met mijn tanden in een bakje, mijn gehoor opgeborgen
en mijn ogen op tafel, tot de volgende morgen.
Dan zo half in slaap kan ik bij mezelf zeggen:
“Wat zou ik nu verder nog weg kunnen leggen?”

 Ik sta op in de morgen, mijn zorgen aan de kant.
Ik lees over doden, geadverteerd in de krant.
Als mijn naam nog ontbreekt weet ik, dat ik het red.
Dus maak ik een ontbijt en ga terug in bed.
En ik denk: “Nee, mijn ervan zien nog niets tegemoet,
want zoals ik nu ben, ben ik nog vreselijk goed.”

Terug naar overzicht