VITABERNA

 

 


Pastoraal atelier

Levoland 

Relimarkt

Bronnenmagazijn

 

STERFBED

Mijn vader sterft; als ik zijn hand vasthoud

voel ik de botten door zijn huid heen steken.

Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken

en is bij elke ademtocht benauwd.

Dus schud ik kussens en verschik de deken,

waar hij met krachteloze hand in klauwt;

ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud

en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.


Wij volgen één voor één hetzelfde pad

en worden met dezelfde maat gemeten;

ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

zoals hij bij zijn eigen vader zat:

straks is hij weg en heeft hij nooit geweten

hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

(Jean Pierre Rawie)